Przygotowanie wystawy Ikona w Lubostroniu

Pałac w Lubostroniu

 Krótko o wczorajszej instalacji wystawy ikon w pięknych wnętrzach i galeriach Zespołu Pałacowego w Lubostroniu.

Kaplica pałacowa przed instalacją ikon

Ikony na swoim miejscu

Galeria "PIWNICE W FOSIE"

Cztery ikony, a mianowicie "Chrystus w Chwale", "Matka Boża Umilenije", "Przemienienie Pańskie" oraz Mandylion (w stylu barokowym) - znalazły doskonałe miejsce wzbogacając na dwa miesiące (marzec i kwiecień) wnętrze pałacowej kaplicy.






Na zdjęciu Pani Karolina Malak, specjalista ds. organizacji  wydarzeń kulturalnych w Pałacu Lubostroń.

Galeria "PIWNICE W FOSIE"

Pozostałe 28 ikon prezentowane jest w galerii w piwnicach pałacowych.











Wnętrze pałacowego salonu - omawianie warunków prezentacji ikon w Lubostroniu.
na zdjęciu widoczni Dyr. Andrzej Budziak i autor ikon Andrzej Binkowski

Galeria "PIWNICE W FOSIE"

Galeria "PIWNICE W FOSIE"

/zdjęcia - Piotr Pawlicki/
Więcej informacji o wydarzeniu po oficjalnym otwarciu.

Przeżegnajmy się... -to modlitwa, hołd i Dar Boży

Podczas dzisiejszej porannej modlitwy, a w zasadzie już na początku, gdy robiłem znak krzyża i mówiłem słowa
"W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego" nagle stanęła mi przed oczami Trójca Święta Rublowa.
Ten artysta przedstawił w wersji doskonale kanonicznej istotę Trójcy w Bogu Jedynym, ale też namalował NASZ ZNAK KRZYŻA ŚWIĘTEGO, symbol chrztu, ofiarowania całego życia Bogu. Ta ikona odwzorowuje samo sedno chrześcijaństwa. - Wiarę w Boga w Trójcy Jedynego.

Gdy wykonujemy znak krzyża i wypowiadamy słowa "W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego" - to już w tym momencie modlimy się całą głębią modlitwy. Oddajemu Bogu hołd, wzywamy Jego opieki, ofiarujemy nasze myśli i uczynki, otwieramy duszę. Ten znak jest modlitwą. Ogromnie ważną, jest jak dzwon w kościele nawołujący do spotkania z Bogiem.

Dzwięk dzwonu i ikona Rublova będą mi teraz za każdym razem towarzyszyły przy słowach

"W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego". 

Andrzej Binkowski

(Nasi bracia prawosławni częściej się żegnają, jest to bardziej spontaniczne - odpowiednio można to odwzorować poprzez dzwonki cerkiewne, których wielość towarzyszy liturgii i to też jest piękne)

 Dla zgłębienia tematu odszukałem artykuł Ks. Henryka Seweryniaka, doskonale

go uzupełniający. Polecam:

 Niedziela Ogólnopolska 27/2003   - źródło

 

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego

Ks. Henryk Seweryniak

"dziwią się kuropatwy co chodzą parami
wszystkie na plotki schodzące się wrony
lipcowe gwiazdozbiory Rak i Lew na niebie
[...]
że Bóg jest jeden
i nigdy samotny
(ks. Jan Twardowski, "Zdziwienie")

Trochę teologii

Chrześcijanie są chrzczeni "w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego" (Mt 28, 19). Każdy dzień, każdą modlitwę, każde ważniejsze działanie rozpoczynają od wspomnienia tego aktu przez znak krzyża i powtórzenie tych samych słów: "W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego". Tworzą Kościół - jak mówi Sobór - "lud zjednoczony jednością Ojca, Syna i Ducha Świętego" (KK 4). Dążą do życia wiecznego, które będzie obcowaniem we wspólnocie Trójcy Świętej.
Właśnie dlatego wyznanie wiary w Trójcę należy do istoty chrześcijaństwa. Ma to doniosłe znaczenie ekumeniczne: łączy wszystkich uczniów Jezusa Chrystusa, wszystkie Kościoły i wspólnoty. Na przykład Marcin Luter w tzw. Artykułach szmalkaldzkich stwierdzał wyraźnie, że prawda ta nie jest przedmiotem sporu. Konsekwentnie, wszyscy nie wyznający Trójcy Przenajświętszej w całej jej przejrzystości nie mogą być uważani za chrześcijan, choćby odwoływali się do Pisma Świętego i osoby Jezusa (np. świadkowie Jehowy czy mariawici tzw. felicjanowscy). Z kolei liczni Żydzi i muzułmanie, podobnie jak my, wyznawcy wiary Abrahamowej, są przekonani, że wierząc w Trójcę, wierzymy w trzech Bogów. Dlatego dostrzegają w tym istotne zagrożenie monoteizmu. Zarzut jest nie do utrzymania - chrześcijanie od początku przeciwstawiali się rzymskiemu i greckiemu wielobóstwu, głosząc wiarę w jednego Boga: Bóg jest jeden - w cudownej, tajemniczej Komunii Troistości.

Słowo "Trójca"

Jak się rodziło słowo "Trójca"? Grecki termin Trias - odpowiednik naszego "Trójca" - występuje po raz pierwszy w pismach apologety Teofilosa (II w.), łaciński zaś Trinitas - u Tertuliana (III w.). Od tego łacińskiego Trinitas bierze początek polski przymiotnik "trynitarny". Oznacza on: dotyczący Trójcy Świętej, np. dogmat trynitarny, nauka trynitarna.
Pierwsze sformułowanie trynitarne, brzmiące: "jedna Boża natura w trzech Osobach" - zostało stworzone przez tzw. Ojców kapadockich: św. Bazylego (+379), jego brata - św. Grzegorza z Nyssy (+394) i przyjaciela - św. Grzegorza z Nazjanzu (+390). Natomiast uroczystość Trójcy Przenajświętszej znana była już we wczesnym średniowieczu w Galii. Na cały Kościół rozciągnął ją pierwszy francuski papież Jan XXII w 1334 r. W tym właśnie okresie w sztuce zachodniej zaczęto tworzyć tzw. trony łaski, czyli przedstawienia Trójcy Świętej w postaci trzech osób. Groziło to tryteizmem, czyli ukrytą czy mimowolną wiarą w trzech bogów. Właśnie z obawy przed tym błędem uznano na Wschodzie, że Boga niewidzialnego w ten sposób przedstawiać nie wolno. Stąd na słynnej ikonie Trójcy Andrieja Rublowa, malowanej w latach 1422-27, występuje symboliczne i tajemnicze wyobrażenie Trójcy Świętej w postaci trzech aniołów odwiedzających Abrahama. Właśnie do tego wyobrażenia nawiązuje Ojciec Święty Jan Paweł II we fragmencie Tryptyku rzymskiego, zatytułowanym Tres vidit et unum adoravit - "Trzech zobaczył, ale jednego uwielbił":

Był Inny. Niepodobny do wszystkiego,
co mógł pomyśleć o Nim człowiek.
Mówił - więc oczekiwał odpowiedzi...
Raz przyszedł do Abrahama w gościnę.
Było Przybyszów Trzech, których przyjmował
z wielką czcią.
Abram zaś wiedział, że to On,
On jeden.
Rozpoznał Głos. Rozpoznał obietnicę.

Wyrażenie "Trójca" oznacza Boga, który jest jeden, lecz w trzech Osobach: Ojcu, Synu i Duchu Świętym. Nie stwierdza ono zatem, że dla chrześcijan "Bóg = 3 bogów". Tzw. Symbol Atanazjański Quicumque, pochodzący z początku VI w., tak wyraża ten dogmat: "Wiara katolicka polega na tym, abyśmy czcili jednego Boga w Trójcy, a Trójcę w jedności, nie mieszając Osób ani nie rozdzielając Istoty". Z kolei Katechizm Kościoła Katolickiego przedstawia prawdę o Trójcy, odwołując się do praktyki chrztu świętego: "Chrześcijanie są chrzczeni «w imię» - a nie w «imiona» - Ojca i Syna, i Ducha Świętego, ponieważ jest tylko jeden Bóg, Ojciec wszechmogący, i Jego jedyny Syn, i Duch Święty: Trójca Święta" (nr 233).

Objawienie Trójcy

Często możemy usłyszeć dzisiaj nieco dziwnie brzmiące wyrażenie "ekonomia Boża". Pochodzi ono ze starożytności - już Ojcowie Kościoła czynili rozróżnienie między Teologią (Theologia) i Ekonomią (Oikonomia). Tym pierwszym pojęciem określali tajemnicę wewnętrznego życia Boga-Trójcy, a drugim - wszystkie dzieła Boże, przez które Bóg ukazuje się i udziela swego życia. "Przez Ekonomię objawiła się nam Teologia; i na odwrót, Teologia wyjaśnia całą Ekonomię" - stwierdza Katechizm Kościoła Katolickiego (236). Podkreśla się w ten sposób, że to przez największe dzieło Boże - Wcielenie i Paschę poznaliśmy "teologię" wewnętrznego, trynitarnego życia w Bogu, "niedostępną dla samego rozumu, a nawet dla wiary Izraela przed wcieleniem Syna Bożego i posłaniem Ducha Świętego" (237).
Istotnie, Stary Testament mówił wyłącznie o jedynym Bogu, którego wyznawali Żydzi wbrew politeizmowi ówczesnych narodów pogańskich. Pojawiają się tam jednak pewne idee, które w świetle Objawienia Chrystusa mogą być uznane za "przeczucie" tej specyficznej "teologii". Na przykład w niektórych księgach przedstawia się często Mądrość niemal jak odrębną osobę (por. Mdr 7, 21-28, 8). Nasuwa to skojarzenia z Logosem, Słowem, drugą Osobą Trójcy. Mówi się też o Duchu Bożym, który zstąpi na przyszłego Mesjasza (por. Iz 11, 2-3).
Objawienie Trójcy jest wielką nowością pełni Objawienia Jezusowego. Oczywiście, nie w terminach teoretycznych - Jezus nie objawiał pojęć, nie dawał wykładów, nie przekazywał teorii, lecz prowadzi ku pełni życia. W tym właśnie sensie jest Drogą, Prawdą i Życiem. To On jako pierwszy w dziejach zbawienia modlił się do Boga jako Abby. To On wołał: "Wszystko przekazał Mi Ojciec mój. Nikt też nie zna Syna, tylko Ojciec, ani Ojca nikt nie zna, tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić" (Mt 11, 27; por. Łk 10, 21n). Słowa te, zachowane w niemal jednobrzmiącej wersji u Mateusza i Łukasza, od dawna fascynują ludzi żyjących Pismem Świętym. Kierują bowiem uwagę na "Mowę pożegnalną" Jezusa w Ewangelii według św. Jana (13-17) - całkowicie zogniskowaną na życiu Trójcy i na Jezusowym dziele wprowadzenia w nie uczniów.
W "Mowie pożegnalnej", szczególnie często czytanej w liturgii w okresie paschalnym, występują wszystkie trzy Osoby Boskie i Osoby te pozostają w ścisłej relacji ze sobą: Ojciec stanowi źródło wszystkiego, Syn od Ojca przychodzi i do Ojca powróci po spełnieniu "Godziny", Duch Święty będzie darem Ojca przez Syna. To Duch uwielbi Syna w Zmartwychwstaniu, zainauguruje nowe stworzenie, objawi Kościół i umocni uczniów w prawdzie, którą Pan przekazał. Ale i tutaj nie chodzi o teorię czy spekulację - Jezus domaga się wiary w Boga Ojca, który Go posłał, i w Siebie jako posłanego przez Ojca Syna Bożego, modli się o wytrwałość uczniów i zachowywanie przykazań tak, aby wszyscy trwali w Nim jak latorośle w winnym krzewie.
Nic więc dziwnego, że Nowy Testament mówi często o wszystkich trzech Osobach Trójcy Przenajświętszej łącznie. Tak właśnie jest w pięknych pozdrowieniach Pawłowych, które weszły do liturgii Eucharystii (np. por. 2 Kor 13, 13), w formułach uwielbienia Boga (por. 1 Kor 12, 4-6), w Łukaszowym opowiadaniu o Zwiastowaniu (por. Łk 1, 35), w tradycji synoptycznej o chrzcie w Jordanie (por. Mk 1; Mt 3; Łk 3) oraz w formule przekazanej w streszczeniu objawień Zmartwychwstałego przez św. Mateusza (28, 19): "Idźcie i nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego".

Dzieje interpretacji

Objawiona prawda o Trójcy Świętej przede wszystkim za pośrednictwem chrztu znalazła się u źródeł wiary Kościoła. Ma ona swój wyraz także w przyjętych oficjalnie wyznaniach, w przepowiadaniu, katechezie i modlitwie. Ale również w swojej nauce, jak powiedzieliśmy, Kościół starał się wyraźniej sformułować wiarę trynitarną, zarówno w celu pogłębienia jej rozumienia, jak również dla obrony przed błędami. Stąd już Ojcowie Kościoła rozwinęli bardziej szczegółową terminologię, która wpłynie później na rozwój filozofii, np. filozofii osoby czy natury. Owi wielcy teologowie posłużyli się pojęciami:
- "substancji" (oddawanym niekiedy przez słowo "istota" [grec. ousia] lub "natura" [physis]), aby określić Trójcę w Jej jedności;
- "osoby" [hipostasis, prosopon], aby określić Ojca, Syna i Ducha Świętego w ich wzajemnych różnicach;
- "relacji", aby oddać prawdę, że rozróżnienie Osób Boskich opiera się na Ich wzajemnym odniesieniu do siebie (por. KKK 249-252).
Pojęcie natury, substancji okazało się bardzo pomocne w pierwszej fazie dyskusji trynitarnych.
Pojawił się wtedy bowiem subordynacjonizm (łac. subordinatio - podporządkowanie), głoszony przez aleksandryjskiego kapłana Ariusza (+336). Twierdził on, że tylko Bóg Ojciec jest niezrodzony, niezmienny i nie mający początku. Syn Boży właściwie nie jest Bogiem - jest stworzony, a nie zrodzony i nie cieszy się tą samą Boską naturą, co Ojciec. Sobór Nicejski, przeciwstawiając się nauce Ariusza, stwierdził, że Jezus Chrystus jest "jednorodzonym Synem Bożym, który z Ojca został zrodzony przed wszystkimi wiekami, jako Bóg z Boga, światłość ze światłości, Bóg prawdziwy z Boga prawdziwego; jest On zrodzony, a nie stworzony, współistotny (homoousios) Ojcu" - ma zatem tę samą istotę (ousia), substancję, naturę (physis), co Ojciec.
Z kolei odrębności osób Trójcy zaprzeczał modalizm (sabelianizm). W świetle tej herezji jeden Bóg przybiera różne postacie w rozmaitych działaniach - jakby trzy różne maski, raz jako Ojciec, innym razem jako Syn, jeszcze innym jako Duch Święty. A więc według jednych modalistów - Ojciec cierpi na krzyżu (patrypasjanizm, łac. Patri passio). Według innych - Bóg we Wcieleniu przestaje być Stwórcą itp.
Poważną herezją był też macedonianizm. Macedoniusz, biskup Konstantynopola, twierdził, że Duch Święty jest stworzeniem, kimś niższym od Ojca i Syna.
Przeciwstawiając się tym tendencjom, Ojcowie Kościoła - opierając się na Objawieniu, a nie jak błędnie mniemano na filozofii helleńskiej - tworzą pojęcie osoby. Jest to odrębna istota - wolna, rozumna i zdolna do darowania siebie w miłości. Na razie pojęcie to odnosi się do Trójcy: Boga w Troistości Osób. Chrześcijanie, "wyznając prawdziwe wiekuiste Bóstwo, wielbią odrębność Osób, jedność w istocie i równość w majestacie".
Wiara dotycząca Ducha Świętego została wyznana przez drugi Sobór powszechny w Konstantynopolu w 381 r.: "Wierzymy w Ducha Świętego, Pana i Ożywiciela, który od Ojca pochodzi". Jak wiadomo, tradycja łacińska dodaje, że Duch Święty "pochodzi od Ojca i Syna (Filioque)" (KKK 248). Formuła Filioque - wyjaśnia Katechizm Kościoła Katolickiego - nie występuje w Symbolu wyznanym w 381 r. w Konstantynopolu. Idąc jednak za starożytną tradycją łacińską i aleksandryjską, św. Leon Wielki, papież, wyznał ją już w 447 r. w liście "Quam laudabiliter", zanim jeszcze Rzym uznał i przyjął w 451 r. na soborze w Chalcedonie Symbol konstantynopolitański z 381 r. Użycie formuły "i Syna" (Filioque) powoli przyjmowało się w liturgii łacińskiej między VIII a XI wiekiem (por. KKK 247).
Katechizm przyznaje, że "wstawienie" Filioque do Symbolu Nicejsko-Konstantynopolitańskiego stanowi jeszcze dzisiaj punkt rozbieżności z Kościołem prawosławnym. "Tradycja wschodnia wyraża przede wszystkim, że Ojciec w relacji do Ducha jest pierwszym początkiem. Wyznając Ducha jako «pochodzącego od Ojca» (J 15, 26), stwierdza ona, że Duch pochodzi od Ojca przez Syna. Tradycja zachodnia wyraża przede wszystkim współistotną komunię między Ojcem i Synem, mówiąc, że Duch Święty pochodzi od Ojca i Syna (Filioque)" (248). Katechizm opowiada się za wzajemnym uzupełnianiem się, komplementarnością obu sposobów mówienia. Opisana tradycja łacińska rozwinęła się przede wszystkim pod wpływem św. Augustyna (+430), Ojca Kościoła i autora dzieła O Trójcy Świętej (399-414 r.). To właśnie on odwołał się do pojęcia "relacji", aby oddać prawdę, że rozróżnienie Osób Boskich opiera się na Ich wzajemnym odniesieniu do siebie. Augustyn twierdzi, że tajemnica Trójcy Świętej odsłania się przez refleksję nad Boskim poznaniem i Bożą miłością. Bóg Ojciec, poznając siebie i tworząc myśl o sobie, wypowiada Słowo - rodzi Syna. Syn jest najdoskonalszym obrazem Ojca, gdyż ma tę samą naturę, co Ojciec. Ojca i Syna różni wyłącznie relacja - Ojciec rodzi, Syn jest zrodzony. Bóg Ojciec i Syn Boży miłują się wzajemnie miłością najdoskonalszą. Jej wyrazem jest Duch Święty. Duch Święty pochodzi więc od Ojca i Syna jako tchnienie ich wzajemnej miłości - więź zespalająca ich w jednej Boskiej wspólnocie. Duch Święty jako wyraz nieskończonej miłości Ojca i Syna ma tę samą naturę Bożą i różni się od Nich wyłącznie tym, że "od Ojca i Syna pochodzi".
I tak już pozostało. Od późnej starożytności katolicka wiara w Trójcę oznacza zatem, że jeden jedyny Bóg jest w Trzech Osobach, jest "współistotną Trójcą". Osoby Boskie nie dzielą między siebie jednej Boskości, ale każda z nich jest całym Bogiem. Będąc jedynym Bogiem, różnią się One między sobą jedynie relacjami pochodzenia: Syn Boży pochodzi od Ojca - Ojciec rodzi Syna. Duch Święty pochodzi od Ojca i Syna - Ojciec i Syn tchną Ducha Świętego.

Teologia współczesna

We współczesnej teologii podkreśla się, że Trójca to tajemnica niezgłębionej miłości Boga, który nie jest wieczną samotnością, ale wspólnotą Ojca, Syna i Ducha Świętego i przez to źródłem wszelkiej wspólnoty - komunii. Jezus objawił nam, że Bóg jest Ojcem w niezwykłym sensie - nie tylko jako Stwórca, lecz jako odwieczny Ojciec w relacji do swojego jedynego Syna. Z kolei Jezus jest Synem i Zbawcą wyłącznie na mocy swojej szczególnej relacji z Tym, którego nazywa swoim Ojcem i wzywa jako swojego Abbe, ukochanego Ojca. Cały sens ziemskiego dzieła Jezusa polegał na objawianiu Ojca, pełnieniu Jego woli i zbawieniu ludzkości jako Syn Ojca, przyjmujący naturę ludzką. Wreszcie uwielbienie Jezusa, przyjęcie Jego ofiary, objawienie Kościoła, modlitwa - wyznawanie Jezusa jako Pana (por. Rz 10, 9) i ukazanie ostatecznych losów świata dokonuje się w mocy Ducha Świętego (por. Rz 1, 4; 1 Tm 3, 15). W tym sensie Duch Święty jest węzłem miłości spajającym Ojca i Syna oraz Tym, który otwiera człowieka do wejścia we wspólnotę życia Trójcy i prowadzi świat do spełnienia się w miłości Trójcy.
Wiara trynitarna jest zatem podstawą ludzkiej godności, wspólnoty i modlitwy. Wołając Abba, Jezus umożliwił wszystkim swoim braciom i siostrom nowe odniesienie do Boga - jako do Ojca. Przez Ducha Świętego możemy uczestniczyć w Jego synowskiej więzi z Ojcem i jak On wołać: "Abba, drogi Ojcze" (por. Rz 8, 15; Ga 4, 6). Kościół w Liturgii wielbi Boga "przez Chrystusa, Pana naszego, który żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg przez wszystkie wieki wieków". Ze szczególną mocą czyni to w uroczystość Trójcy Przenajświętszej.

O Przemienieniu Pańskim - pustynia zbliża do Boga

 

Mk 9,2-10

Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i Jana i zaprowadził ich samych osobno na górę wysoką. Tam przemienił się wobec nich. Jego odzienie stało się lśniąco białe tak, jak żaden wytwórca sukna na ziemi wybielić nie zdoła. I ukazał się im Eliasz z Mojżeszem, którzy rozmawiali z Jezusem.

Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: „Rabbi, dobrze, że tu jesteśmy; postawimy trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza”. Nie wiedział bowiem, co należy mówić, tak byli przestraszeni.

I zjawił się obłok, osłaniający ich, a z obłoku odezwał się głos: „To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie”. I zaraz potem, gdy się rozejrzeli, nikogo już nie widzieli przy sobie, tylko samego Jezusa.

A gdy schodzili z góry, przykazał im, aby nikomu nie rozpowiadali o tym, co widzieli, zanim Syn Człowieczy nie powstanie z martwych. Zachowali to polecenie, rozprawiając tylko między sobą, co znaczy powstać z martwych.

Wstąpiwszy na tę górę, apostołowie byli odurzeni przestrzenią. Przestrzeń (jak na zdjęciu poniżej) otwiera człowieka, oddala doczesność i zbliża do Boga. Nikt nigdy w historii nie był bliżej Boga niż ci trzej apostołowie którzy doświadczyli Jego Pełni w osobie Chrystusa, który ZAPROWADZIŁ ICH DO OJCA!!! Wstępowali za Jezusem na górę, jakby szli po drabinie jakubowej. Nie tylko Chrystus przemienił się podczas tego wydarzenia. Oni też. I po to Pan zabrał ich ze sobą. To również były pierwociny Kościoła Świętego. Nikt nie jest bliżej Pana niż człowiek, który idzie za Chrystusem.

Andrzej Binkowski 

ks. Rafał Szwedowicz:

Katecheza o Przemienieniu Pańskim

 

Czas nawrócenia i wyjścia na pustynie, po to aby spotkać się ze sobą, zdemaskować siebie...zostaje przerwany przez epizod Przemienienia. Chrystus chce nas wprowadzić w kontemplację światłości, którą bije od Niego. Mamy pozwolić przeniknąć się światłości, uchwycić coś z prawdy o Zmartwychwstaniu, zanim światło rozświetli grób i pochłonie śmierć.... już teraz na drodze ku rzeczywistości Paschy Baranka. Przemienienie ma się odcisnąć w naszych sercach, tak jak doświadczyli tego: Piotr, Jakub i Jan. "Na górze Tabor, wobec Chrystusa jaśniejącego światłem, uczniowie zostają oślepieni i odurzeni radością." Piotr wypowiada w chwili zachwytu mieszającego sie z lękiem, o trzech namiotach jakby chciał zachować ten moment dyskretnie dla siebie, aby w namiocie zatrzymać Szekinę - Chwałę Boga. Ale za chwilę będzie trzeba zejść na ziemię i przenieść tę łaskę na codzienność. Szybko pojawia się zniechęcenie oraz przewrotność myślenia i zwątpienie w autentyczną miłość. Apostołowie " w Getsemani, wobec Chrystusa ociekającego krwią, modlącego się w udręce, zostają zamroczeni strachem, zgorszeniem i snem. Trudno nie pamiętać, że ten sam Piotr, który teraz woła: "Dobrze że tu jesteśmy...."krótko potem będzie się wypierał: "lecz on począł się zaklinać i przysięgać: nie znam tego człowieka" (Mk 14,71 ). Często w naszym chrześcijańskim życiu tak jest, kiedy jest fajnie w bliskości z Bogiem, wszystko idzie jak należy. Ale kiedy pojawia się wybór krzyża, cierpienie i brak poczucia sensu, Bóg staje się daleki i często zakrzyczany w pretensjach i rozpaczy...lęk staje się większy niż Nadzieja.

/R. Szwedowicz/

 

Kazańska Ikona Matki Bożej

Ikona Matki Bożej Kazańskiej. Dwa lata nie pisałem tej ikony. 48,5cm x 70cm. Płótno.
Wiedziałem, że muszę i w końcu pozazdrościłem moskiewskim ikonopisom, którzy wiele czasu poświęcają temu wizerunkowi. Bardzo wyjątkowy przykład Hodegetrii. Chrystus w postawie stojącej, odwrócony frontem do modlących - to wzmocniony przekaz Słowa Bożego. Matka Boża też patrzy na nas, jakby mówiła "Słuchajcie Syna mojego".

Historia ikony: 
/źródło - www.Cerkiew.pl/

"Kazańska Ikona Matki Bożej należy do ikon Bogurodzicy darzonych największą czcią wiernych. Szczególnie wielkim kultem otaczają ją Rosjanie.Cudowne objawienie tej ikony dla mieszkańców Kazania miało miejsce 8 lipca 1579 r., kiedy po ogromnym pożarze dziewięcioletniej córce pewnego kupca Matronie ukazała się we śnie Matka Boża i wskazała miejsce pod domem, gdzie ukryta była Jej ikona. Odnaleziona ikona była bardzo piękna i posiadała niezwykłą moc, lśniła świeżością kolorów. Umieszczono ją w Kazańskim Monasterze Matki Bożej, a sporządzoną kopię odesłano carowi Iwanowi Groźnemu do Moskwy. W 1612 r., w okresie walk Moskwy z najeźdźcami polskimi, Kazańska Ikona Matki Bożej przybyła do stolicy wraz z pospolitym ruszeniem z Niżnego Nowogrodu. Tymczasem w Moskwie w niewoli Polaków znajdował się arcybiskup Arseniusz, któremu nocą objawił się Sergiusz z Radoneża i obwieścił, że dzięki modlitwom Bogarodzicy miasto zostanie uratowane.

W niedzielę 22 października miasto oswobodzono, a żołnierze z cudowną ikoną Kazańską udali się do Kremla i po drodze spotkali arcybiskupa Arseniusza, niosącego cudowną Włodzimierską ikonę. W późniejszym okresie dzięki modlitwom przed tą ikoną wielokrotnie okazywana była pomoc, szczególnie żołnierzom broniącym ojczyzny. W 1633 r. ikonę umieszczono w moskiewskim Soborze Kazańskim. W 1721 r. z polecenia cara Piotra I ikonę tą lub jej kopię przeniesiono do Petersburga, gdzie zajęła poczesne miejsc w zbudowanym w 1811 r. Soborze Kazańskim. Kazańska Ikona Matki Bożej posiada najwięcej kopii spośród wszystkich ikon Bogurodzicy i najczęściej przed nią zwracają się ludzie do Niebiańskiej Opiekunki prosząc o pomoc w nieszczęściach i chorobach. W świadomości ludu uważana jest ona za dowód orędownictwa Matki Bożej nad prawosławiem i narodem zagrożonym z zewnątrz.

Święto Kazańskiej Ikony Matki Bożej obchodzone jest 8/21 lipca oraz 22 października/4 listopada."

Lubię dostawać dobre listy

 Archwizuję niniejszym na łamach mojego bloga listy od przyjaciół,
co przychylniejsze i obfitujące w ziarenka zaspokajające moją pychę
(potrzebna będzie pokuta!).
.
Poniżej taki piękny list od koleżanki artystki:
List od Roseline

Koszalin, 02.03.2012

Witaj Andrzejku,

Zmobilizowałeś pośrednio mnie do działania.Powodem są  Ikony, 

wykonywane przez Ciebie. Częstotliwość w jakiej pokazujesz swoje prace

mówi o intesywności z jaką pracujesz. O czasie który wypełniasz na przebywaniu

w cichej kontemplacji z Bogiem. Odbiciem jego wizerunku w Ikonie.

Poruszyły mnie ostatnie Twoje dwie prace Chrystusa Pantokratora

niby takie same bo według tego samego wzoru , a jakże inne.

Wyrażenie spojrzenia oddaje inny charakter zamysłu przesłania,

to tak jakby to wszystko zależało od osoby stojącej przed jej Obliczem.

Każdy dostrzeże coś innego ,bo każdy człowiek jest inny.

A jeszcze powiedziałabym, że wszystko zależne jest i od ręki którą

Duch Święty prowadzi, która im dłużej przebywa w jego zasięgu

doskonali warsztat ,acz o warsztacie tu nie mowa ale o wniknięciu

w zgłębienie jakby cząstki tajemnicy która nam się objawia przy cichej

kontemplacji nad Obliczem.

Miałam dłuższą przerwę w swojej pracy,i nad obrazami z innego świata

i nad ikonami. Przyczyna najbardziej prozaiczna która dotyka wielu ludzi.

Wolę o niej nie mówić.Mam nadzieję że z wiosną stan się poprawi.

Przecież zasiane ziarno kiełkuje na wiosnę.

Oglądając Twoje prace znów wróciła mi ochota na przebywanie w pracowni.

Ponownie zabiorę się do malowania katedry którą zaczęłam a w pewnym momencie

prace stanęły. Z wiosną prace pójdą dalej. Deski na Ikony też mam.

Ale Twoje były lepsze. Szkoda że to tak daleko, a ja nie mam samochodu.

Mam nadzieję że się niedługo spotkamy by porozmawiać na wspólne tematy.

Serdeczne pozdrowienia także dla małżonki

                     Ross

Pomoc nadejdzie od Pana

Wznoszę swoje oczy ku górom: skąd przyjdzie pomoc dla mnie? Pomoc nadejdzie od Pana, Stwórcy nieba i ziemi.
Psalm 121,1-2

To tak dla otuchy , czasami proste zdanie z Pisma Świętego poprawia samopoczucie na długo.

Chrystus Pantokrator 24cm x 33cm

Wczoraj zakończyłem pisanie najmniejszej ikony jaką wykonałem od trzech lat. Wymiar 24cm x 33cm został mi podany, bo ikona napisana została na prośbę znajomych, wiernych obrządku grekokatolickiego w Słupsku.
Choć unikam pisania ikon mniejszych od A3, tym razem skupiłem się by uzupełnić doświadczenie przy pisaniu Oblicza Pańskiego i poprawić błędy poprzedniej ikony. Wiem, że w niedługim czasie będę pisał podobną ikonę Chrystusa w formacie znacznie większym. Wykorzystam doświadczenie nabyte teraz i postaram się podejść jeszcze bardziej kontemplacyjnie. Nic na darmo się nie dzieje. Pisanie tych dwóch ikon Oblicza Pańskiego, jednej po drugiej, uzmysłowiło mi potrzebę pokory i udowodniło że "wiem, że nic nie wiem".

Panie Jezu, Bądź Nam Miłosierny.

Słowo na dziś:

Człowieka poniża jego pycha, pokorny zdobędzie uznanie.

Przysłów (Przypowieści) 29,23